Breadcrumbs



PATRONKA SZKOŁY – MARIA KONOPNICKA


Patronką naszej szkoły, Zespołu Szkół Specjalnych Nr 5 w Pabianicach jest Maria Konopnicka, polska poetka, prozaik, krytyk i publicystka.

Urodziła się 23 maja 1842 r. roku w Suwałkach, jako córka Józefa Wasiłowskiego, prawnika, patrona trybunału cywilnego i Scholastyki  z Turskich. Siedem lat później – w 1849 r. jej rodzice przeprowadzili się do Kalisza. Tutaj przyszła poetka spędziła dzieciństwo i młodość. W latach 1855 - 1856 uczyła się na pensji sakramentek w Warszawie, gdzie poznała Elizę Pawłowską (Orzeszkową). Przez całe życie dokształcała się we własnym zakresie. W 1862 r. wyszła za mąż za ziemianina, Jarosława Konopnickiego. Wyjechała z Kalisza na stałe, zamieszkując w Bronowie, a potem w Gusinie na terenie ówczesnej guberni kaliskiej. Wychowywała 6 dzieci, utrzymując się z dochodów niewielkiego dzierżawionego folwarku. Zadebiutowała w 1870 r. na łamach "Kaliszanina" wierszem "W zimowy poranek". Swemu rodzinnemu miastu poświęciła trzy utwory poetyckie: dwa zatytułowane "Kaliszowi" (1888 i 1907) i "Memu miastu" (1897).Przychylnie przyjęto jej cykl poetycki "W górach", który opublikowano w "Tygodniku Ilustrowanym" w 1876 r.  To zadecydowało o poświęceniu się literaturze. W latach 1877-1890 mieszkała wraz z dziećmi w Warszawie.  Obok uprawiania twórczości literackiej aktywnie uczestniczyła w życiu społeczno-kulturalnym. Od 1884 do 1886 redagowała pismo dla kobiet „Świt”. Jej twórczość miała duże znaczenie literackie i społeczne. Przykład stanowią trzy serie Poezji (1881, 1883, 1887), pełne pochwały wolności i sprzeciwu wobec zła, jak wiersz W piwnicznej izbie, także poemat filozoficzny Imagina, w którym niezadowolenie ze stosunków społecznych prowadzi do buntu. Od 1890 r. przebywała w kilku krajach Europy Zachodniej. Współpracowała wówczas z prasą krajową, zrzeszeniami polskimi na obczyźnie, Macierzą Szkolną, komitetami pomocy dla wywłaszczonej ludności Górnego Śląska i Wielkopolski. Współorganizowała również międzynarodowy protest przeciwko prześladowaniu dzieci polskich we Wrześni (1901-1902).W roku 1903 Maria Konopnicka otrzymała w darze narodowym (zakupiony ze składek społeczeństwa) dworek w Żarnowcu pod Krosnem. Jeszcze w latach 1905 - 1907 przebywała w Warszawie, gdzie organizowała pomoc dla uwięzionych przez władze carskie i ich rodzin. Zmarła 8 października 1910 r. we Lwowie i tam została pochowana na Cmentarzu Łyczakowskim. Twórczość Marii Konopnickiej znalazła trwałe miejsce w literaturze polskiej. Nawiązywała w utworach do poezji ludowej, a także do romantyzmu i tradycji biblijnej oraz symbolizmu i parnasizmu, np. w „Z mojej Biblii” (seria IV Poezji, 1896), w zbiorach „Linie i dźwięki” (1897), „Italia” (1901), „Nowe pieśni” (1905), „Głosy ciszy” (1906). Tworzyła liczne wiersze dydaktyczne, jak „Śpiewnik historyczny” (1904), „Ludziom i chwilom” (1905); epickie poematy „Przez głębinę” (1907) i „Pan Balcer w Brazylii” (1910).Zbiory opowiadań realistyczno-psychologicznych:„ Cztery nowele” (1888), „Moi znajomi” (1890), „Na drodze” (1893), „Ludzie i rzeczy” (1898), „Na normandzkim brzegu” (1904). Szkice reportażowe: „Za kratą” (1886), „Obrazki więzienne” (1887-1888). Krytyka i eseistyka literacka: „Portrety piórem” (1898), „Mickiewicz, jego życie i duch” (1899), „Trzy studia” (1902), „Szkice”(1905). wiersze: „Rota”, „Wolny najmita”, „W poranek”, „Tęsknota” i inne  nowele, publicystyka literacka i społeczna.  Nade wszystko popularne do dziś utwory dla dzieci: „O krasnoludkach i sierotce Marysi” (1896),  „O Janku Wędrowniczku” (1893),  „Na jagody” (1903), „Śpiewnik dla dzieci” oraz wiersze (np. „Stefek Burczymucha”, „Zima zła”, Jadą, jadą dzieci drogą”,...)                                                                                               

 


Hilliger Media Shop
Template "schoolnerdfree" designed by Hilliger Media (Copyright © 2011)